پيشه‌اند كه تنها برخى از آنها در نواحى هند ، سيلان ، شرق افريقا و خصوصا از ميان سليمانيان ، در عرصه‌هاى عمل اجتماعى وارد شده ، مشغول به كارهاى دولتى مىشوند . ميان داوديان دو مجموعهء بزرگ وجود دارد كه قابل ذكرند : 1 - بهرهء علييه كه در سال 1624 م ، كنار « على » نوهء « شيخ آدم » ، ملاى بزرگ ، ايستادند [ و از او حمايت كردند ] ، در قبال « شيخ طيب » كه « شيخ آدم » او را از خلافت عزل كرده بود . 2 - بهرهء ناگوشيائيه ( saihsogaN ) كه در سال 1789 م از فرقهء علييه جدا شدند . بهره‌هاى جعفرى كه ريشهء آنها به بهره‌هاى داودى مىرسد ، در زمان حكومت مظفر شاه ( 813 - 810 ه / 1407 - 1411 م ) و پادشاهان گجرات كه آنها را مورد تعقيب و آزار قرار مىدادند ، به مذهب اهل سنت گرويدند . بيشتر پيروان بهره‌هاى جعفرى ، هندى هستند و نامشان برگرفته از نام شخص مقدسى است ، به نام سيد احمد جعفر شيرازى ( قرن پانزدهم ) كه فرزندان او يكى پس از ديگرى جانشين او شدند . معمولا بهره‌ها كتابهايشان را به‌طور مخفى براى خود نگاه مىداشته‌اند ؛ اما اخيرا برخى از اين كتابها را مانند : « دعائم الاسلام » در زمينهء فقه ، « سيرة سيدنا المؤيد » در زمينهء تاريخ و « راحة العقل و رسالة الجامعه » در زمينهء فلسفه به چاپ رسانده‌اند . در كتاب ايوانف موسوم به erutaretiL iliamsI oT ediuG ( لندن ، 1933 م ) به جزئيات جامعى در مورد فرقه بهره مىتوان دست يافت ؛ در خصوص عقايد افكار آنها كتابى وجود دارد به زبان اردو از « زاهد على » تحت عنوان :